KOLUMNA – Gordan K Čampar – VARIOLA
Mart, te davne 1972. godine, donio je strah, smrtne ishode u mnogo većem procentu, ali je ima samo jednu istinu, vjerovalo se u sistem, nije bilo opoziconiranja, svi u redu za vakcinaciju, i sve gotovo za dva mjeseca, od dana kada je građevinski radnik rodom iz Prizrena donio iz Iraka virus i usput ga podijelio na nekoliko mjesta.
Karantini su to zbilja i bili, hermetički, uz nekoliko bolnica i hotelskih kapaciteta privedenih namjeni, čak i naselja, jedno od takvih je bilo u Crnoj Gori, gdje je jedna trudnica donijela infekciju u Murino na sjeveru.
Vakcinacija je bila priča za sebe, više od 18 miliona ljudi, pištoljem, u redu na ulici, školama, na njivi, pijaci, gdje se stizalo, i to sve jedna, „Torlakova“.
I poslije dva mjeseca, nepunu sedmicu, prije Titovog rođendana, proglašena je pobjeda, predsjednika koji je pratio situaciju ali bio u sjenci.
Koliko je bilo strašno, film „Variola vera“, Gorana Markovića, snimljen po istinitim događajima, ušao je u antologiju 100 najstrašnijih horora svjetske kinematografije. Čuveni glumac Rade Marković, morao je spašavati sinov projekat u zadnji čas jer su predviđeni glumci za ulogu direktora bolnice redom otkazivali.
A mart ove 2021. poslije godinu dana straha, ogromnih žrtava, neizvjesnost i najgore od svega nepovjerenje u ljude koji vode računa o nama. Istina iz svakih usta različita, vakcinisan broj ljudi koji nebi mogao napuniti nekoliko autobusa, lideri, tobožnji spasioci raznose po ceger dragocjene tečnosti, po staroj državi, kupujući političke poene, a u većini slučajeva prezir, kao da spašavaju svijet.
A vakcina ne zna im se broja, iz svakog svijeta po jedna, pa su politička ubjeđenja preča od ponuđenog kvaliteta.
Više je nego očigledno, da će „dva mjeseca“ ove pandemije potrajati, mnogo duže od onih uz Titove Juge.
odgovor.me
